Wielki wieczór w Mediolanie
26 września 2026 roku zapisał się złotymi zgłoskami w historii polskiego sportu. Reprezentacja Polski siatkarzy stanęła na wysokości zadania i w wielkim finale mistrzostw Europy pokonała silną ekipę Francji 3:1 (31:29, 25:19, 20:25, 25:16). Podopieczni Nikoli Grbicia nie tylko obronili tytuł wywalczony przed trzema laty, ale wzięli też efektowny rewanż za bolesną porażkę w finale igrzysk olimpijskich w Paryżu.
Emocji w Mediolanie nie brakowało od pierwszej do ostatniej piłki. Pierwszy set to była prawdziwa wojna nerwów rozstrzygnięta dopiero na przewagi (31:29), w której kluczowy okazał się system challenge i zimna krew Biało-Czerwonych. Potem polska machina rozkręciła się na dobre.
Błyskawiczna nagroda i bilety do Los Angeles
Ten triumf miał jednak znacznie głębszy wymiar niż tylko prestiż i kolejne medale na szyjach siatkarzy. Stawką spotkania w Mediolanie była bezpośrednia, błyskawiczna przepustka na igrzyska olimpijskie w Los Angeles w 2028 roku. Zwycięzca brał wszystko.
Dzięki wygranej nad Trójkolorowymi kadra Grbicia już teraz – na dwa lata przed imprezą czterolecia – może spokojnie planować przygotowania za oceanem. To komfort, o jakim marzy każdy selekcjoner, zdejmujący z zespołu gigantyczną presję w nadchodzących turniejach kwalifikacyjnych.
Indywidualne popisy i dominacja w dream teamie
Polacy zdominowali również oficjalne statystyki i wyróżnienia turnieju. Nagrodę dla najlepszego zawodnika (MVP) mistrzostw Europy odebrał niezmordowany Wilfredo Leon, który w kluczowych momentach potrafił odwrócić losy trudnych akcji potężną zagrywką. W drużynie marzeń mistrzostw znaleźli się także inni Polacy, co tylko potwierdza absolutną dominację naszej kadry na Starym Kontynencie.
KOMENTARZE